De wind. De spiegel. Die opmerking van vorige week die je maar niet loslaat. Het zwemmen dat je al jaren niet meer doet. Het feestje waar je "nee" tegen zei terwijl je eigenlijk wou gaan.
Je hebt er niet over geklaagd. Je wil je niet aanstellen. Want je redt je altijd wel.
Maar je merkt ook dat je wereld kleiner wordt. Stiller. Dat je het meer om alopecia heen aan het bouwen bent.
En dat is niet wie jij bent. Dat weet je en dat voel je. En dat zit je dwars.
Je hebt al van alles geprobeerd: doorzetten, tanden op elkaar, relativeren, misschien ook yoga, wandelen of mindfulness. Je bent slim genoeg om te weten wat er speelt en gemotiveerd genoeg om het op te willen lossen.
Maar het lukt je niet, dat rotgevoel zit er nog steeds.
Niet omdat je niet hard genoeg je best doet, want je bent een doorzetter. Maar omdat wilskracht bij alopecia gewoon niet werkt. Het is alsof je een strandbal onder water probeert te houden — het lukt even, maar de bal schiet altijd terug.
Je hebt nooit geleerd hoe je met deze situatie om kan gaan. En dat is niet vreemd, want wie leert je dat? Je huisarts niet. Je kapper niet. Google niet.
In de tweede helft van je leven hoef je hier niet meer mee te wachten. Je kunt nu beginnen.