Er is een plek in jou die altijd stil is geweest.
Ook toen je je haar verloor.
Ook toen je jezelf niet meer herkende.
Ook in de storm van gedachten, angst en controle.
Deze site is geen routekaart die je daar naartoe brengt.
Het is een uitnodiging om te voelen dat die plek er al is.
Je wordt zo uitgenodigd om door acht landschappen te dwalen –
niet om ze te veroveren,
maar om ze te herkennen
en ze je eigen te maken.
Welkom.
Ga je mee verdwalen?
De landschappen die je zo trotseert, zijn geen bestaande natuurlandschappen.
Het zijn gebieden die ontstaan zijn als antwoord op iets oncontroleerbaars.
Misschien herken je er wel een paar.
Misschien woon je er zonder het je te beseffen al jaren.
En misschien voelen ze zo bekend als je broekzak.
Je hoeft ze niet te begrijpen. Of te temmen.
je hoeft ze alleen te bekijken. En er doorheen te dwalen.
Je beweegt je elke dag door innerlijke gebieden.
Soms zonder het te merken.
Soms heel bewust.
Deze acht landschappen zijn geen diagnose. Geen test. Geen scan.
Het zijn herkenningspunten.
Doorkruis ze niet als route, of als snel te passeren plekken.
Maar laat je verwonderen. Struin. (ver)dwaal bewust.
En voel maar waar je aandacht je naartoe brengt…
Klaar? Scroll naar beneden, dan kom je in het eerste landschap...
Doe je oortjes in voor de beste ervaring
HET SPANNINGSVELD
Je staat voor de spiegel en draait je hoofd.
Zit het nog goed?
Je voelt de wind buiten en denkt: misschien toch een andere route.
Je zit in een meeting en merkt dat iemand naar je kijkt.
Je raakt even je haar aan, alsof dat helpt.
Je checkt je reflectie in het raam van de tram.
Dit landschap is gebouwd uit alertheid, omdat je probeert te beheersen wat niet te beheersen valt.
Je plant afspraken rond weer, wind en wel of geen bekenden tegenkomen.
Je zet een muts op, ook al is het niet koud.
Je blijft net iets langer binnen dan je eigenlijk wil.
In het spanningsveld rust je zelden.
Altijd aan.
REFLECTIE VRAAG
Je verlaat het spanningsveld.
Je wandelt verder en stapt het tweede landschap in.
Ogen open, oren open…
Het rouwgebied
Soms kijk je naar oude foto's van jezelf en voel je die brok in je keel.
Je ziet jezelf met haar en denkt: dat was ik.
Je staat in de winkel en ziet een vrouw met lang mooi haar, ze lijkt zo zorgeloos.
Even voel je die steek van jaloezie, daarna schaamte over die jaloezie.
Je hoopt- stiekem, voorzichtig- dat het toch terugkomt.
En dan zie je die haren op je schouder, in de borstel, in de douche, op je kussen.
Dit landschap is gebouwd uit verlies: niet alleen van verlies van je haar, maar verlies van wie je dacht dat je was.
Je rouwt om dingen die anderen niet zien.
Om je spontaniteit, onbevangenheid, gemak.
Om het gevoel dat je lichaam van jou was.
En je uiterlijk bij je hoorde.
In het rouwgebied huil je stiekem.
En soms voel je helemaal niks.
Je dwaalt verder en verder en beland op de volgende plek
Doe je oortjes in voor de beste ervaring en scroll verder
Het schaduwgebied
Je vermijdt videobellen als het even kan.
Niet omdat je niet wilt, maar omdat je weet dat je jezelf dan gaat zien.
Je loopt door een drukke straat en voelt alle blikken.
Ook de blikken die er niet zijn.
Je vertelt het niet aan nieuwe collega's.
Je wacht af.
Misschien zien ze het niet?
Dit landschap is gebouwd uit schaamte: niet omdat je zwak bent, maar omdat je niet wilt opvallen op een manier die je niet kunt kiezen.
Je maakt jezelf klein.
Je blijft op de achtergrond.
Je zegt minder dan je zou willen zeggen, dan je kan zeggen.
In het schaduwgebied verstop je jezelf.
Ook als er niemand kijkt.
Je loopt verder en komt in het volgende landschap
Hou je oortjes in voor de beste ervaring en scroll verder
Het oordeelveld
Je staat voor je kledingkast en denkt: dit past niet meer bij mij.
Te stoer.
Te veel.
Te opvallend.
Je ziet een foto van jezelf en denkt: ik zie er ziek en lelijk uit.
Je zegt het niet hardop, maar zo voelt het wel.
Je vraagt je af of je partner je nog wel aantrekkelijk vindt.
Je kan het je niet voorstellen, en durft het niet te vragen.
Dit landschap is gebouwd uit twijfel – over wie je nu bent, en over of je wel goed genoeg bent zoals je bent.
Je vergelijkt jezelf continu met anderen.
Met vroeger.
Met wie je dacht dat je zou zijn.
In het oordeelveld voel je je minder.
Ook als niemand anders dat vindt.
Je stapt nu het vijfde landschap in.
Blijf verder dwalen, je bent goed op weg
De draaglast
Iemand vraagt: "Hoe gaat het met je?"
Je zegt: "Ja, prima!"
Maar je vertelt niet dat je vannacht weer wakker lag.
Je bent er voor anderen.
Je luistert, je helpt, je regelt. Je ontzorgt. Je lost op.
Maar je deelt zelf niet.
Je denkt: anderen hebben het erger.
Je denkt: ik moet dit zelf kunnen.
Je denkt: ik wil niemand belasten.
Dit landschap is gebouwd uit verantwoordelijkheid overnemen en je eigen last wegschuiven– omdat je geleerd hebt om onafhankelijk en sterk te zijn.
Je draagt alles alleen.
Ook de dingen die eigenlijk te zwaar zijn om zo lang alleen te dragen.
In de draaglast doe je al lange tijd alles op wilskracht, ben je uitgeput.
Maar dat laat je niet zien.
Je verlaat de draaglast en het landschap verandert in iets anders.
Blijf verder dwalen, je bent goed op weg
De terugtrekzone
Je zegt dingen vaker af dan je zou willen.
Niet omdat je niet van mensen houdt, maar omdat je even niet aankunt.
Je voelt afstand tussen jou en je partner.
Intimiteit voelt ingewikkeld.
Je trekt je terug, ook als je dat eigenlijk niet wilt.
Je bent aanwezig, maar niet echt.
Je luistert, maar je bent er niet helemaal bij.
Dit landschap bestaat uit terugtrekkende bewegingen – niet omdat je niet wilt verbinden met anderen, maar omdat verbinding kwetsbaar maakt. Want dan zien ze wat er eigenlijk speelt.
Je beschermt jezelf door weg te gaan, door op afstand te blijven.
Ook als je eigenlijk niets liever wil dan vastgehouden te worden.
In de terugtrekzone ben je veilig.
Maar ook eenzaam.
Je loopt rustig verder en het land verandert. De horizon verschijnt, het land strekt zich uit
Met je oortjes op stap je dit landschap in
Het open veld
Je bent moe van het vechten.
Moe van het doorzetten.
Moe van het ontkennen en moe van het volhouden.
Je stopt ermee.
Niet omdat je het hebt opgegeven,
maar omdat je niet meer wilt verzetten.
Je zet je haarwerk op en denkt: oké, dit is het dan.
Je kijkt in de spiegel en voelt… niks.
Geen verdriet, geen boosheid.
Alleen gelatenheid.
Dit landschap is gekleurd door loslaten – niet omdat je sterk hoeft te zijn, maar omdat je moe bent van de strijd.
Je houdt op met het vurige hopen dat je haar terugkomt.
Je houdt op met jezelf vergelijken, met anderen en met vroeger.
Je houdt op met geloven in sprookjes.
En dan, uit het niets, is er die ruimte.
Je kan vrijer ademen. Je strekt je armen uit en kijkt naar de lucht.
Dit is wat het is.
In het open veld vecht je niet meer.
Je bent met wat er is.
En dan merk je het.
Er is een plek die nog stiller is…
De stille plek
Hier is het anders.
Een moment waarop je ademhaalt en het even goed is.
Dat er niets anders hoeft. Geen onrustig gevoel, maar kalmte.
Hier is geen oordeel.
Niet omdat alles goed is, maar omdat je kan observeren wat is en je je er niet tegen verzet.
Je bent vrij van de dwang om alopecia op te lossen – en stapt in het land van 'het niet weten'.
Het voelt onwennig, maar niet per se vervelend.
Spannend, maar niet per se angstig.
Je leert je te verhouden tot de nieuwe realiteit, tot het weerbarstige karakter van het leven.
Hier hoef je niet sterk te zijn.
Hier hoef je niks te bewijzen.
Hier mag je gewoon zijn.
In de stille plek ben je veilig.
In de stille plek ben je welkom.
In de stille plek ben je thuis.