Haarwerken passen: mijn eerste keer (en wat het me leerde over accepteren)

Eerste keer haarwerken passen en de emotionele impact van deze stap bij alopecia.

Mijn haar werd met de jaren steeds dunner.
Ik deed alsof ik het niet zag.
En als ik het wel zag, deed ik alsof het me niet boeide.

Mijn moeder prikte er liefdevol doorheen.
Ze stelde voor om samen naar een haarsalon te gaan.
Gewoon om ons te laten informeren over haarwerken en andere mogelijkheden.

Ik hield het af.
Heel erg lang.

Ik was er nog niet klaar voor.

Het moment waarop ik instemde

Na jaren van:

• teleurstelling na teleurstelling

• middeltjes die niet werkten

• behandelingen die niets opleverden

was het op.

Ik was moe van het vechten.
Moe van hopen.
Moe van doen alsof.

En dus stemde ik in.

De salon: een privéruimte, fel licht en een enorme spiegel

Samen met mijn moeder ging ik naar de salon.
Een vriendelijke vrouw bracht ons naar een privéruimte.

Ik liet foto’s zien van hoe mijn haar vroeger was.
Zij liet me verschillende haarwerken zien, voelen en passen.

Wat me vooral is bijgebleven?
Dat ik keihard moest huilen.

De ontlading die ik niet had zien aankomen

Er kwam zó veel pijn en opgekropt verdriet los.

Ik had me jarenlang vastgebeten in ontkennen, vechten, alleen doen en doorzetten.
Ik had gevochten tegen iets wat er al was. En wat ik nooit kon winnen.

Dat had me:

• tijd gekost

• geld gekost

• en enorm veel energie gekost.

Daar, in die kamer, moest ik toegeven:
ik was moe.
Uitgestreden.
En dit was de volgende stap.

Iets wat mijn moeder me al jaren gunde.
Waar ik toen nog niet aan toe was.
En nu wel.

Dat voelde als een enorme confrontatie. En een enorme opluchting.

Wat ik zag (en wat niet)

De haarwerken waren oprecht prachtig.
Dat zag ik ook.

Maar ik zag vooral een betraand meisje in de spiegel met een carnavalspruik op.

Ik voelde me totaal niet mezelf.
Ik had nul vertrouwen dat een haarwerk “de oplossing” zou zijn.

En eerlijk: het zat ook niet lekker.

Het was warm en zwaar.
De speldjes trokken en prikten aan mijn dunne haartjes waar ze aan vast zaten.

Het deed me denken aan:

• de eerste keer een beugel

• de eerste keer lenzen

• de eerste keer een BH

Allemaal momenten waarop ik dacht: dit wordt nooit normaal.

Maar het werd het wel.

Zou dat hier ook zo zijn? - dacht ik voorzichtig.

Me overgeven aan het proces

Ik besloot niet vooruit te lopen.
Niet te oordelen.
Alleen stap voor stap mee te gaan.

Mijn hoofdomtrek werd opgemeten. We bestelden een haarwerk:

• donkerblond

• halflang

• lichte slag

Zoals mijn haar vroeger was, pre alopecia.

Drie maanden later: passen

Drie maanden later was het haarwerk klaar.

Ik was gespannen.
Hoopvol ook.

Zou dit het einde zijn van mijn lange zoektocht?

Ze zette het haarwerk op mijn hoofd.
Het voelde nog niet natuurlijk, maar het zat goed.

En toen keek ik.

Ik had nog nooit zulk mooi haar gehad!

Blijdschap, opluchting en dankbaarheid

Ze knipte het in model
en liet me zien hoe ik het moest wassen en stylen
(iets wat ik zelfs met mijn eigen haar nooit had gedaan).

In de auto naar huis heb ik weer gehuild.

Maar dit keer van:

• blijdschap

• opluchting

• en dankbaarheid

Voor de situatie, maar zeker ook voor mijn moeder.
Die me als een leeuwin had gesteund en mijn tempo had aangehouden. Elke stap.

Wat deze ervaring mij leerde

Accepteren is geen besluit.
Het is een proces.

Het kent fases.
Tussenstappen.
Terugval en vooruitgang.

Het is een werkwoord.
Geen check en door.

Ik heb nog steeds wel eens een baalmoment.
Maar ik raak niet meer overstuur of verdwaald in verdriet. Want ik weet wat te doen.

Mijn advies?
Wees mild voor jezelf.
Zeker op moeilijke dagen.

En: one step at a time is ook vooruitgang.

Wil je meer rust en helderheid rondom haarverlies en de stappen die daarbij komen kijken?

In mijn gratis masterclass neem ik je mee in wat leven met alopecia mentaal met je doet — en hoe je regie houdt, ook in dit soort kantelpunten.

👉 Schrijf je hier in voor de eerstvolgende masterclass

Over mij

Ik ben Evelien Pabbruwe, De Alopecia Coach.
Sociaal psycholoog, senior coach en vrouw met alopecia sinds mijn twintigste.

Ik begeleid vrouwen met alopecia en haarverlies die merken dat dit mentaal meer impact heeft dan ze vooraf dachten, en verlangen naar meer rust, helderheid en regie.