Mijn alopecia-tijdlijn: 20 jaar leven met haarverlies
Mijn alopecia-tijdlijn: 20 jaar leven met haarverlies
Dit is geen succesverhaal.
Geen “en toen kwam alles goed”.
Dit is mijn tijdlijn.
Met omwegen, uitstel, stoer doen, bevriezen, zoeken, rouwen, wegdrukken… en langzaam toch steeds meer mezelf worden.
18–20 jaar: angst, zoeken en bevriezen
Toen ik 18 was
viel het echt op dat mijn dunne haar nóg dunner werd.
Ik was bang.
Toen ik 19 was
had ik elk middeltje van de drogist geprobeerd
en eindeloos veel checks gedaan om uit te zoeken
wtf er aan de hand was op mijn hoofd.
Toen ik 20 was
kreeg ik eindelijk de diagnose alopecia.
En bevroor ik alles wat ik daarover voelde.
21–28 jaar: stoer doen en hopen op een wonder
Van 21 tot en met 28
deed ik stoer.
Maar ondertussen:
gaf ik enorm veel tijd uit
enorm veel geld
en enorm veel hoop
aan ‘wondermiddeltjes’ en behandelingen.
Elk jaar opnieuw dacht ik: misschien die pil, of deze behandeling, of dat middeltje.
29 jaar: uitgeput en een eerste haarwerk
Toen ik 29 was
was ik wanhopig, uitgeput en blut.
En durfde ik eindelijk naar die haarsalon te gaan.
Daar kreeg ik mijn eerste haarwerk.
Dat voelde niet als een overwinning, maar als een confronterende opluchting.
En het zette ook iets aan bij me. De realisatie dat alopecia me was overkomen, maar dat het aan MIJ was hoeveel invloed het verder op mij en mijn leven zou krijgen.
30–33 jaar: wennen, loslaten en opnieuw beginnen
Toen ik 30 was
raakte ik steeds meer gewend aan mijn haarwerk
en begon ik ook meer aan mezelf te werken.
Acceptatie kwam niet ineens.
Maar het begon.
Toen ik 31 was
ging mijn relatie uit en moesten mijn haarwerk en ik onderwacht een nieuw huis vinden.
Toen ik 32 was
kocht ik een appartement, was ik aan het daten
en begon ik mezelf opnieuw uit te vinden.
(En er kwam nog een haarwerk.)
Toen ik 33 was
genoot ik van het vrijgezellenleven
en werd ik weer verliefd.
(En er kwam nóg een haarwerk.)
34–38 jaar: leven, moederschap en richting
Toen ik 34 was
verhuisde ik van Amsterdam naar Utrecht,
ging ik samenwonen
en werd ik voor de eerste keer zwanger.
Toen ik 35 was
kreeg ik mijn eerste dochter.
(En ja ook nog een haarwerk.)
Toen ik 36 was
veranderde ik van baan
en werd ik opnieuw zwanger.
Toen ik 37 was
kreeg ik mijn tweede dochter
en besloot ik een intensieve coachopleiding te volgen.
Toen ik 38 was
volgde ik mijn hart
en startte ik, met kriebels in mijn buik en een brandend vuurtje, De Alopecia Coach.
Wat 20 jaar alopecia mij leerde
Er kan veel gebeuren in 20 jaar.
Ik had nooit kunnen bedenken dat ik me ooit vrijwillig zo veel met alopecia zou bezighouden.
Laat staan dat ik het nog leuk zou vinden ook.
Maar alopecia bleek een cadeau - in prikkeldraad verpakt, dat wel.
Een bron van richting. Van ambitie. Van vuur. Van purpose. Van verdieping. Van mezelf her-vinden. Van empathie. Van groei.
Een enorme krachtige leermeester.
En daar ben ik dankbaar voor. Ik mag werken met waanzinnige vrouwen en doorgeven wat jaren van leven met haarverlies mij leerden. Dat geeft ongekend veel voldoening en plezier.
Wil je meer rust en helderheid rondom je haarverlies?
In de masterclass neem ik je mee in wat leven met alopecia mentaal met je doet — en hoe je daarin regie kunt houden, ook als het niet lineair loopt.
👉 Schrijf je hier in voor de masterclass
Over mij
Ik ben Evelien Pabbruwe, De Alopecia Coach.
Sociaal psycholoog, senior coach en vrouw met alopecia sinds mijn twintigste.
Ik begeleid vrouwen met alopecia en haarverlies die merken dat dit mentaal meer impact heeft dan ze vooraf dachten, en verlangen naar meer rust, helderheid en regie.
