Acceptatie bij alopecia betekent niet dat je jezelf mooi moet vinden zonder haar
Op social media lijkt het soms alsof accepteren bij alopecia betekent dat je een strik eromheen moet doen en er blij mee moet zijn. Dat je naar de spiegel kijkt en denkt: “Wow, wat ben ik mooi zonder dat haar!”. Dat je je alopecia omarmt als een geschenk, dat je met big smile en stralend de wereld tegemoet treedt. En als dat nog niet zo is, ‘ben je er blijkbaar 'nog niet’.
Ik wil je iets vertellen wat ik denk dat veel vrouwen heel hard nodig hebben om te horen: dat is niet wat acceptatie betekent.
Acceptatie bij alopecia betekent niet dat je jezelf prachtig moet vinden zonder haar. Dit artikel legt uit wat het wél betekent, en waarom dat veel haalbaarder is dan je denkt.
Wat acceptatie bij alopecia niet is
Acceptatie betekent niet dat je jezelf mooi moet vinden zonder haar. Het betekent niet dat je jezelf moet overschreeuwen met valse positiviteit. Het betekent ook niet dat je zonder haarwerk naar buiten moet gaan om te bewijzen dat je het hebt geaccepteerd.
Ik kijk naar mezelf in de spiegel zonder haarwerk en zie wat er is: dun haar, kale plekken, broze haartjes. En daar zit geen negatieve lading meer op. Ik denk niet “ Wat zie ik eruit en wat ben ik lelijk!” en ik denk ook niet “Wauw wat ben ik prachtig”. Ik zie wat er is, zonder dat ik daar iets van hoef te vinden.
Dat is naar mijn idee acceptatie: niet het tegenovergestelde van haat, maar de afwezigheid van vechten tegen de realiteit en bewegen met wat is.
Wat acceptatie bij alopecia wél is
Acceptatie betekent dat je stopt met vechten tegen wat er is. Dat je je haar en spiegelbeeld niet meer haat. Dat je jezelf niet meer verstopt uit schaamte.
Ik loop zelf 99% van de tijd met haarwerk. Dat is niet omdat ik het niet heb geaccepteerd, dat is gewoon mijn keuze. Net zoals vrouwen die zonder haarwerk naar buiten gaan hun keuze maken. Allebei kan acceptatie zijn, allebei kan het ook niet zijn. Het zit niet in wat of hoe je het draagt, het zit in wat er vanbinnen speelt.
Acceptatie is een vaardigheid, geen eindpunt
Het is een werkwoord. Iets waar je aan werkt, soms elke dag, soms meerdere keren per dag. En het is absoluut iets wat je kunt leren.
De eerste stap is je gevoelens valideren. De pijn, de onmacht, de woede, het verdriet: dat zijn normale reacties op iets wat je zonder waarschuwing overkomt, iets wat je niet kunt controleren.
De tweede stap is zorgen dat je je niet alleen voelt. Je hebt iemand nodig die het écht begrijpt, die niet met de beste bedoelingen zegt "het is maar haar", maar iemand die het van binnenuit kent. Dat maakt een enorm verschil.
De derde stap is leren dat je met je gedachten en gevoelens ook iets kunt doen. Gedachten zijn maar gedachten, je hoeft ze niet te geloven en je hoeft er ook niet naar te handelen. Hoe meer je ze van een afstandje leert te bekijken, hoe meer regie jij terugpakt.
Wat ik wél zie als ik in de spiegel kijk
Dat ik een goed mens ben. Eerlijk, helder, aanwezig. Dát maakt mij mooi.
Je hoeft jezelf niet prachtig te vinden zonder haar. Je moet wel besluiten dat je waardig bent, want dat ben je. Haar, geen haar, veel haar, minder haar: het heeft niets te maken met hoeveel recht jij hebt om er te zijn, om lief te hebben en om van gehouden te worden.
Dat niet alleen rationeel weten, maar ook ten diepste van binnen kunnen voelen is het allerbelangrijkste.
Vind je dit lastig?
Dan ben je niet de enige. Dagelijks spreek ik vrouwen wiens zelfbeeld door alopecia een flinke knauw heeft gekregen. Gelukkig is al tientallen malen gebleken dat mijn coaching daar bij helpt.
Weten hoe?
Plan een gratis intakegesprek →
Of download de gratis audio als eerste stap om wat meer lucht te voelen.
Download de gratis audiotraining →
Evelien Pabbruwe is oprichter van De Alopecia Coach, social psycholoog, NOBCO senior coach en heeft zelf meer dan 20 jaar alopecia. Ze begeleidt vrouwen bij de psychologische en emotionele impact van haarverlies.
